Mizofonia

Reakcja emocjonalna może się nasilać. Na przykład lekkie rozdrażnienie może szybko przerodzić się w gniew. 

Reakcje fizyczne 

Reakcje fizyczne to procesy zachodzące w organizmie automatycznie. Większość z nich jest podobny do co dzieje się w twoim ciele w niebezpiecznych sytuacjach (reakcja walki/ucieczki/znieruchomienia). 

Przykłady reakcji fizycznych obejmują: 

Reakcje behawioralne 

Reakcje behawioralne są zazwyczaj impulsywne lub instynktowne, co oznacza, że ty nie zawsze miej nad nimi kontrolę.  

Przykłady reakcji behawioralnych obejmują: 

Wyzwalacze i przykłady niechęci do dźwięków 

Dźwięki, które stanowić bodźce wyzwalające reakcję u osób z mizofonią mogą różnić się w zależności od osoby. Ogólnie rzecz biorąc, oni są neutralnymi, codziennymi dźwiękami, często o niewielkiej głośności. Większość osób z mizofonią odczuwa niechęć do dźwięków wydawanych przez innych. Do częstych czynników wyzwalających należą odgłosy wydawane ustami, takie jak: 

Inne przykłady dźwięków, które mogą wywoływać silne reakcje: 

W wielu przypadkach osoby z mizofonią reagują również na bodźce wzrokowe, gdy widzą ruch (na przykład stukanie palcami w stół). Jeśli reakcję wywołuje wyłącznie widząc konkretne powtarzalne ruchy, nazywa się to mizokinezja ('nienawiść do ruchów').  

Przyczyny i podłoże mizofonii 

Objawy mizofonii mogą wystąpić w dowolnym wiek, ale zwykle pojawiają się między 9 a 13 rokiem życia. Mizofonia wydaje się częściej występować u dziewcząt. Ponieważ sam słuch działa prawidłowo, osoby z mizofonią często otrzymują właściwą diagnozę dopiero po dłuższym czasie. Czasami objawy mizofonii są mylone z zaburzeniami lękowymi lub zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym. Ale co powoduje mizofonię? Nadal trwają badania nad jej przyczynami. Wiemy już jednak, że przyczyna nie jest związana z uszami. Przypuszczalnie mizofonia jest spowodowane połączeniem kilku czynników: 

Uważa się, że przyczyna mizofonii jest związana przede wszystkim ze sposobem, w jaki mózg filtruje i przetwarza bodźce sensoryczne. Może to obejmować problemy z filtrowaniem i przetwarzaniem wyłącznie bodźców słuchowych, wyłącznie bodźców wzrokowych lub obu tych rodzajów bodźców. Najnowsze badania wskazują na zaburzenie w łączność między obszarami mózgu odpowiedzialnymi zarówno za przetwarzanie i interpretowanie bodźców dźwiękowych, jak i za reakcję walki, ucieczki lub znieruchomienia. Ponieważ zaburzenie to wydaje się częściej występować u osób neuroatypowych (na przykład z ADHD lub autyzmem), prawdopodobne jest, że przyczyną jest w dużej mierze z powodu do tego, że niektóre mózgi działają nieco inaczej niż u osób neurotypowych.  

Już w 19th wieku filozof Arthur Schopenhauer (1788-1860) opublikował esej, w którym powiązał nietolerancję dźwięków z ponadprzeciętną inteligencją i kreatywnością. Schopenhauer twierdził, że geniusz „to nic innego jak zdolność umysłu do skupienia się na jednej rzeczy”. Związek ten potwierdza również kilka niedawnych badań. Na przykład badacze z Uniwersytetu Northwestern uważają, że kreatywność może wiązać się z mniejszą zdolnością do odfiltrowywania „nieistotnych” informacji sensorycznych.  

Wiele osób z mizofonią kojarzy pierwsze objawy z dzieciństwem, kiedy odczuwały silną niechęć do odgłosów jedzenia wydawanych przez członków rodziny. Jest to zgodne z teorią, że powtarzające się warunkowanie pod wpływem najbliższego otoczenia może prowadzić do mizofonii. Jak dotąd, nie ma wystarczających dowodów naukowych, aby należycie poprzeć tę teorię.  

Skutki mizofonii 

Mizofonia może sprawić, że codzienne czynności staną się ogromnym wyzwaniem.  

Utrzymanie uwagi podczas ciekawego wykładu jest znacznie trudniejsze, gdy drażni cię dźwięk klikania długopisem przez kogoś z grupy. 

Miła kolacja w towarzystwie może zamienić się w prawdziwy koszmar, gdy odkryjesz, że jedna z osób przy stole ma zwyczaj mlaskać lub żuć z otwartymi ustami — a ty zmagasz się z lękiem przejadanie się odgłosy. 

I może to zniechęcać, jeśli okaże się, że twój partner chrapać, jeśli chrapanie jest dla Ciebie czynnikiem wyzwalającym. To tylko kilka przykładów tego, jak to zaburzenie może wpływać na Twoje życie.    

Osoby z mizofonią często odczuwają lęk antycypacyjny, gdy wiedzą, że znajdą się w sytuacji, w której mogą wystąpić dźwięki wyzwalające objawy. Myśl o możliwa odpowiedź na bodziec wyzwalający może prowadzić do zachowań unikowych i izolacji społecznej. Brak zrozumienia ze strony innych może również prowadzić do konfliktów. Zaburzenie to może więc poważnie zakłócać relacje rodzinne, zawodowe i społeczne.  

Co możesz zrobić, jeśli masz mizofonię? 

Chociaż mizofonia może mieć duży wpływ na Twoje codzienne życie, możesz nauczyć się sobie z nią radzić. Oto kilka wskazówek, co robić, gdy cierpisz na mizofonię: 

Kup dobre zatyczki do uszu lub nauszniki ochronne i zawsze miej je przy sobie, aby chronić się przed dźwiękami wywołującymi niepożądane reakcje. Alpine ochronniki słuchu ułatwiające koncentrację nie tylko pomaga utrzymać skupienie, ale również łagodzi objawy mizofonii. Czy dokuczają Ci drażniące dźwięki, zwłaszcza wieczorem lub w nocy, takie jak chrapanie partnera? Zobacz w nasz zatyczki do uszu do spania.  

Objawy mizofonii często nasilają się w okresach zwiększonego stresu. Choć nie zawsze da się go uniknąć, możesz wiele zrobić, by lepiej sobie z nim radzić. Kluczową rolę odgrywa tu styl życia, dlatego zadbaj o regularną aktywność fizyczną, jedz zdrowo i wysypiaj się. Ponadto możesz korzyść od nauki ćwiczeń oddechowych i prostych technik relaksacyjnych, takich jak progresywna relaksacja mięśni. 

To jest zdecydowanie wskazane aby skorzystać z pomocy specjalisty, ponieważ mizofonię często można leczyć. Najlepsze rezultaty przynosi podejście wielodyscyplinarne. Terapię dźwiękiem można na przykład łączyć z coachingiem lub psychoterapią. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest zazwyczaj bardzo skuteczny. W tym procesie nie tylko uczysz się lepiej rozumieć swoje reakcje na dźwięki wyzwalające, ale także opracowujesz strategie radzenia sobie z nimi, aby kontrolować swoje reakcje. Terapia dialektyczno-behawioralna (DBT) koncentruje się na radzeniu sobie z emocjami za pomocą takich technik jak uważność, emocjonalny regulacja i rozwijanie odporności na stres. W niektórych przypadkach terapia habituacyjna szumów usznych (TRT) okazała się również skuteczna w leczeniu mizofonii; polega ona na nauce tolerowania bodźców wyzwalających dźwięki więc oni nie wpływać na Ciebie w takim samym stopniu. Osoby, które są często lub łatwo reagują na bodźce, mogą wypróbować urządzenie emitujące biały szum; to wytwarza dźwięki opracowane tak, by odwracać uwagę od bodźców wyzwalających i łagodzić reakcje.   

Jeśli cierpisz znacznie od twoje objawy, możesz szybko poczuć samotnie, zwłaszcza jeśli nie znasz nikogo innego z mizofonią. Ale to zaburzenie występuje częściej, niż myślisz! Według pewnego badanie z 2023 roku, odsetek osób z mizofonią w Wielkiej Brytanii wynosi 18.4%. To jest prawie 1 na 5 osób. Oczywiście nie wszyscy cierpią w takim samym stopniu, ale są liczne społeczności internetowe, w których osoby z mizofonią dzielą się swoimi doświadczeniami i wzajemnie się wspierają. 

Ważne jest również, aby rozmawiać o swojej mizofonii z bliskimi. Powiedz osobom, na których ci zależy i którym ufasz, co wywołuje u ciebie objawy i czego doświadczasz. W ten sposób można uniknąć potencjalnych konfliktów. Odrobina zrozumienia ze strony otoczenia może sprawić, że ogromna różnica! 

Ten artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zastępuje porady lekarskiej. Masz pytania dotyczące swojego zdrowia? Skontaktuj się z lekarzem lub innym pracownikiem ochrony zdrowia.